Ομάδα United by the Ocean. © Vincent Curutchet – The Ocean Race Atlantic

Το “United by the Ocean” (FRA) του Paul Meilhat κέρδισε την ιστιοδρομία Imoca “The Ocean Race Atlantic”, μετά από μια μάχη στήθος με στήθος κατά μήκος των γαλλικών ακτών με τη δεύτερη ομάδα της Francesca Clapcich, “11th Hour Racing” (USA), όπου οι δύο ομάδες αντάλλασσαν χτυπήματα για αρκετές ώρες.

Σε αντίθεση με τον γρήγορο ρυθμό στον ανοιχτό Ατλαντικό στην αρχή του αγώνα, όπου ο στόλος των έξι σκαφών IMOCA 60 ποδών έπλεε για αρκετές ημέρες στα όρια ενός βαρομετρικού χαμηλού που κινούνταν ανατολικά, με ταραγμένη θάλασσα και ταχύτητες άνω των 30 κόμβων, οι τελευταίες ώρες του αγώνα διεξήχθησαν με περίπου 10 κόμβους ανέμου και σε ήρεμη θάλασσα. Για τον Paul Meilhat, αυτή η υπερατλαντική νίκη ακολουθεί τον θρίαμβό του με το ίδιο σκάφος (τότε “Biotherm”) στην περσινή έκδοση του “The Ocean Race Europe”, η οποία χαρακτηρίστηκε κυρίως από ασθενείς ανέμους.

«Το σκάφος δεν είναι το πιο καινούργιο μοντέλο», δήλωσε ο Meilhat. «Είναι γρήγορο, αλλά είχαμε κάποιες δύσκολες στιγμές, επειδή δεν είναι πραγματικά γρήγορο σε μεγάλο κυματισμό. Πριν από τρεις ημέρες, είχαμε μια δύσκολη νύχτα με μεγάλο κυματισμό που ερχόταν από λάθος κατεύθυνση. Αλλά γνωρίζουμε ότι είναι πραγματικά γρήγορο με μέτριους και ασθενείς ανέμους σε ήρεμα νερά. Πολλοί αγώνες τελειώνουν υπό αυτές τις συνθήκες. Είμαστε μια καλή ομάδα με αυτό το σκάφος, και αυτό λειτουργεί καλά.»
Ερωτηθείς αν υπήρξε κάποιος συγκεκριμένος παράγοντας κατά τη διάρκεια του ατλαντικού σκέλους του “The Ocean Race” που οδήγησε στη νίκη, ο Meilhat ήταν επιφυλακτικός και είπε: «Για μένα, δεν είναι το αποτέλεσμα που έχει σημασία. Είναι ο τρόπος με τον οποίο πετύχαμε αυτό το αποτέλεσμα. Γι’ αυτό προτιμώ να κρατώ τις καλές στιγμές στο μυαλό μου και να σκέφτομαι πώς μπορούμε να τις επαναλάβουμε στο μέλλον.»

«Το να πλέεις σε έναν τέτοιο υπερατλαντικό αγώνα 3.000 ναυτικών μιλίων και στο τέλος να απέχεις μόνο λίγα λεπτά, είναι ένα όνειρο. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε – θέλουμε να ανταγωνιζόμαστε άλλες ομάδες, και αυτό είναι αρκετά εντυπωσιακό. Πλησιάζεις τόσο πολύ τις άλλες ομάδες που δεν κοιτάς πλέον τους αριθμούς, επειδή τις βλέπεις ακριβώς μπροστά σου. Αγωνίζεσαι εναντίον τους και τις έχεις απευθείας στο οπτικό σου πεδίο – αυτό είναι αρκετά εντυπωσιακό.»

Αφού το πλήρωμα του “11th Hour Racing” επέλεξε μια νοτιότερη διαδρομή από τους άλλους πρωτοπόρους την τελευταία τους νύχτα στη θάλασσα, ανέλαβαν την πρωτοπορία έναντι του “DMG MORI Global One” (JPN) του Kojiro Shiraishi, ο οποίος είχε προηγηθεί του στόλου τις προηγούμενες 48 ώρες.

11th Hour Racing ως δεύτερη ομάδα πριν από το Lorient. © Jean-Louis Carli – The Ocean Race

Λίγο αργότερα, το “United by the Ocean” προσπέρασε επίσης το ιαπωνικό σκάφος, και ακολούθησε μια μάχη στήθος με στήθος μεταξύ των δύο κορυφαίων ομάδων μέχρι τη γραμμή τερματισμού.

Τις τελευταίες ώρες δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ των δύο κορυφαίων σκαφών, καθώς οι πορείες τους σταδιακά προσέγγιζαν τις τελευταίες 10 ναυτικά μίλια μέχρι τη γραμμή τερματισμού βόρεια της Île de Groix στο Lorient. Τελικά, η βόρεια θέση του Meilhat στους ασθενείς και μεταβλητούς ανέμους απέδωσε – καθώς το γαλλικό σκάφος απέσπασε ένα μικρό προβάδισμα ενός ναυτικού μιλίου, το οποίο υπερασπίστηκε μέχρι τον τερματισμό.

Το πλήρωμα του “United by the Ocean” ολοκλήρωσε την υπερατλαντική διαδρομή σε επτά ημέρες, 23 ώρες, 39 λεπτά και 11 δευτερόλεπτα, ενώ το “11th Hour Racing” τερμάτισε οκτώ λεπτά και 56 δευτερόλεπτα αργότερα.

Πίσω από το κορυφαίο δίδυμο, το πλήρωμα του “DMG MORI Global One” έπρεπε να αποκρούσει μια σφοδρή αντεπίθεση από την ομάδα Malizia (GER) του Boris Herrmann. Η Malizia είχε μείνει 40 ναυτικά μίλια πίσω από την κορυφή γύρω στο μεσημέρι. Ακριβώς πέντε λεπτά πίσω από το DMG Mori Global One, η Team Malizia διέσχισε τη γραμμή τερματισμού στο Lorient, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση.

Malizia με άθικτα foils. © Gauthier Lebec – Team Malizia – The Ocean Race

Αν και η Team Malizia έπρεπε να αρκεστεί στην τέταρτη θέση, η Cole Brauer δήλωσε ότι το πλήρωμα ήταν περήφανο για την απόδοσή του – ιδίως δεδομένου ότι επηρεάστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της διάπλου από ζημιά στο σύστημα διεύθυνσης του αριστερού foil.

«Είχαμε το πρόβλημα με την κλίση του foil από την τρίτη ή τέταρτη ημέρα – δηλαδή στη μέση του Ατλαντικού – και έπρεπε να αυτοσχεδιάσουμε μια λύση έκτακτης ανάγκης για να συνεχίσουμε. Είχαμε 40 κόμβους ανέμου και μετά ξαφνικά καθόλου άνεμο. Το να ανακάμψεις μετά από μια καθυστέρηση 100 ναυτικών μιλίων και μετά να χάσεις τη νίκη στο τελευταίο μίλι, πρέπει να πω, είναι πραγματικά συντριπτικό.»

«Δώσαμε τα πάντα σε κάθε εκατοστό της διαδρομής. Από τη στιγμή που μάθαμε για την κατάσταση με το foil, δεν χαλαρώσαμε ποτέ. Γι’ αυτό είμαι λίγο συναισθηματική, γιατί δεν έφαγα ούτε κοιμήθηκα καλά και ήμουν άρρωστη από την πρώτη μέρα. Ως ομάδα, μείναμε πολύ πιο ενωμένοι απ’ όσο θα μπορούσα να φανταστώ. Όλοι συνεργαστήκαμε εξαιρετικά. Η Justine Mettraux (SUI) και εγώ ήμασταν απόλυτες βόμβες στη βάρδιά μας. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, πρέπει απλά να δώσεις τα πάντα.»

Αφού τα τέσσερα πρώτα σκάφη έχουν πλέον φτάσει με ασφάλεια στον τερματισμό, η προσοχή στρέφεται στις δύο τελευταίες ομάδες – το “Embrace the Challenge” (SUI) του Oliver Heer στην πέμπτη θέση και το “MSIG Europe” (NZL) του Conrad Colman στην έκτη θέση.

DMG MORI Global One. © Anne Beauge, DMG Mori Gloal One – The Ocean Race

Η Samantha Davies (GBR) από το “DMG MORI Global One” δήλωσε ότι το πλήρωμα περίμενε εδώ και αρκετές ημέρες ότι θα υπήρχε μια μάχη στήθος με στήθος μεταξύ τεσσάρων σκαφών μέχρι τον τερματισμό. «Είναι απίστευτο πόσο οριακό ήταν στο τέλος», είπε. «Το βλέπαμε να έρχεται εδώ και αρκετές ημέρες. Το βρίσκω ακόμα πιο εντυπωσιακό το γεγονός ότι διασχίσαμε τον ωκεανό τόσο κοντά το ένα στο άλλο και ότι υπήρξαν αλλαγές θέσεων, ώστε να μην κυριαρχεί μόνο ένα άτομο. Για μένα, το ενδιαφέρον ήταν ότι ήταν λίγο θέμα ταχύτητας σκάφους, λίγο στρατηγικής και λίγο τύχης – έτσι ήταν διασκεδαστικό σε όλο τον Ατλαντικό.»

Η Davies δήλωσε επίσης ότι ο αγώνας διάρκειας μιας εβδομάδας ήταν μια εξαιρετική μαθησιακή διαδικασία για το πλήρωμα – αποτελούμενο από δύο Ιάπωνες ιστιοπλόους, καθώς και έναν Βρετανό και έναν Γάλλο – καθώς ο κύριος στόχος τους είναι ο περίπλους του κόσμου στο πλαίσιο του “The Ocean Race” τον επόμενο χρόνο. «Η καλύτερη άσκηση ομαδικής συνεργασίας είναι να βγάλεις την ομάδα από τη ζώνη άνεσής της – και αυτό ακριβώς πετύχαμε σε αυτόν τον υπερατλαντικό αγώνα, γιατί ήταν πραγματικά βάναυσος για αρκετές ημέρες. Πιέσαμε το σκάφος και τους εαυτούς μας στα όριά τους. Εκεί ακριβώς μαθαίνεις πώς συμπεριφέρεται κάθε άτομο στην ομάδα, πώς υποστηρίζετε ο ένας τον άλλον και πώς επικοινωνείτε μεταξύ σας. Μόλις είδαμε τις δυνάμεις κάθε μέλους της ομάδας και την απίστευτη επικοινωνία που υπάρχει σε αυτή τη διεθνή, πολυπολιτισμική ομάδα.»

Ο Ιάπωνας θρύλος της ιστιοπλοΐας Kojiro Shiraishi. Ο κυβερνήτης είναι γνωστός για τον ενθουσιώδη χαρακτήρα του και την πολυετή του εμπειρία και έχει θέσει ως στόχο να συνδέσει τον κόσμο μέσω της γοητείας των αγώνων ανοιχτής θαλάσσης
© Anne Beauge, DMG Mori Gloal One

Η ομάδα “Embrace the Challenge” του Oliver Heer (SUI) διέσχισε τη γραμμή τερματισμού στο Lorient ως πέμπτη τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής στις 01:36:17 UTC / 03:36:17 CEST. © Vincent Curutchet – The Ocean Race

Η ομάδα έχει ένα μικτό ιστορικό σε αυτή την πρώτη έκδοση του “The Ocean Race Atlantic”: Με ένα δυνατό ξεκίνημα και καλές επιδόσεις τις πρώτες ημέρες του αγώνα, είχε αρχικά τοποθετηθεί καλά. Ωστόσο, ένα σημαντικό σκίσιμο στην κύρια ιστιοφορία, που συνέβη υπό αντίξοες συνθήκες στα μισά του αγώνα, οδήγησε το ελβετικό σκάφος να μείνει πίσω από τους πρωτοπόρους και να χάσει την επαφή με το ισχυρό καιρικό σύστημα που έσπρωχνε τους τέσσερις πρώτους στον Ατλαντικό.

Αντί να αγωνίζεται για μια θέση στο βάθρο, το πλήρωμα του “Embrace the Challenge” βρέθηκε σε μεγάλο βαθμό μόνο του στο δεύτερο μισό του αγώνα, πλέοντας πίσω από τους πρωτοπόρους, αλλά γενικά άνετα μπροστά από την ομάδα “MSIG Europe” που δεν χρησιμοποιούσε foils.
Επίσης, στη σειρά Super-Sprint, η ομάδα σημείωσε κάποιες επιτυχίες: κέρδισε δύο νίκες στους οκτώ σπριντ και κατέλαβε την τέταρτη θέση στη γενική κατάταξη.

«Είμαστε ένα πολύ χαρούμενο πλήρωμα», δήλωσε ο Heer στην προβλήτα μετά τον τερματισμό νωρίς το πρωί. «Μάθαμε πολλά στην πίστα του αγώνα. Νομίζω ότι για τον πρώτο μας αγώνα, πετύχαμε αυτό που είχαμε θέσει ως στόχο. Στον πρώτο μας αγώνα σε έναν τέτοιο στόλο, το να είμαστε μόλις 12 ώρες πίσω από τον νικητή, είναι ένα καλό αποτέλεσμα…»

«Οι πρώτες ημέρες του αγώνα πήγαν καλά, είχαμε καλό ρυθμό και διαπιστώσαμε ότι μπορούσαμε να συμβαδίσουμε με τον στόλο, παρόλο που ήμασταν το παλαιότερο σκάφος με foils και το νεότερο πλήρωμα», δήλωσε ο Heer μετά τον τερματισμό στην προβλήτα.

Το πλήρωμα με τον κυβερνήτη Conrad Colman, αποτελούμενο από την Anna Marchant, τη Megan Thomson και τον Elie Pirnay, ολοκλήρωσε τον αγώνα στην έκτη θέση. © Jean-Louis Carli | The Ocean Race

Το MSIG Europe βαθμολογήθηκε ως τερματίσαν από την επιτροπή αγώνων λόγω ασθενών ανέμων και δυσμενών παλιρροιακών ρευμάτων σε μια συντομευμένη διαδρομή, περίπου 15 ναυτικά μίλια πριν από τη γραμμή τερματισμού. Ο επίσημος χρόνος τερματισμού είναι 09/12/2026 στις 07:40:00 UTC, μετά από 9 ημέρες, 7 ώρες και 40 λεπτά αγώνα.

Αν και η διαφορά σχεδόν δύο ημερών από τους νικητές, “United by the Ocean”, ήταν σημαντική, το πλήρωμα του MSIG Europe, που αποτελείται κυρίως από Νεοζηλανδούς, επέδειξε μια ισχυρή απόδοση – το μοναδικό σκάφος του στόλου που ήταν εξοπλισμένο με ίσια καρίνα και πτερύγιο, γεγονός που το έθετε σε σαφές μειονέκτημα σε σύγκριση με τα σκάφη με foils.

Από πολλές απόψεις, ο Conrad Colman, ο Νεοζηλανδός κυβερνήτης της ομάδας, έχει πολλά κοινά με τον Paul Meilhat. Πέρα από το απίστευτο πάθος τους για την ιστιοπλοΐα ανοιχτής θαλάσσης, και οι δύο ιστιοπλόοι μοιράζονται την ίδια αποφασιστικότητα, ενέργεια και ικανότητα να μετακινούν βουνά για να υλοποιήσουν τα έργα τους και να τα φέρουν εις πέρας. Ο Conrad ανήκει σε εκείνους τους ιστιοπλόους που δεν φείδονται κόπων για να αποκτήσουν την απίστευτη ευκαιρία να συμμετάσχουν στους κορυφαίους αγώνες του αθλήματός τους και που δίνουν τα πάντα στο νερό.

Ένα χρόνο μετά τη συμμετοχή του στο “The Ocean Race Europe” μαζί με τον Alan Roura, ο Conrad βρέθηκε ξανά στο σκάφος που γνωρίζει απ’ έξω κι ανακατωτά, καθώς το είχε αγοράσει το 2022. Αυτό το IMOCA, σχεδιασμένο από τον Verdier, με ίσια καρίνα, είναι το παλαιότερο σκάφος του στόλου και καθελκύστηκε το 2007. Ωστόσο, αυτό έχει μικρή σημασία: Το σκάφος είναι αξιόπιστο, και ο Conrad το γνωρίζει πολύ καλά.